Het gevoel dat je nooit echt tot rust komt
Je bent thuis. Niets aan de hand. En toch voel je het.
Die lichte spanning achter je ogen. De schouders die nooit helemaal zakken. Het hoofd dat maar doorgaat, ook als je wilt stoppen.
Je bent moe, maar je kunt niet loslaten. Je wilt rusten, maar je lijf staat nog aan.
Alsof er ergens een alarm loopt dat jij niet kunt uitzetten.
Waakzaamheid die zijn functie heeft gehad
Dit is geen karakter. Dit is geen zwakte. Dit is wat er gebeurt als je zenuwstelsel vroeg heeft geleerd dat het alert moet blijven.
Als je als kind opgroeide in een omgeving waar de sfeer onvoorspelbaar was, of waar je behoeften er vaak niet toe deden, dan leerde je systeem snel scannen. Wat is de stemming? Is het veilig? Wat moet ik doen om geen gedoe te veroorzaken?
Dat scannen was slim. Het hielp je functioneren in een omgeving die dat vroeg.
Maar een zenuwstelsel dat heeft geleerd altijd aan te staan, zet zichzelf niet vanzelf uit als de omstandigheden veranderen.
Altijd aan heeft een prijs
Chronische waakzaamheid kost energie. Veel energie.
Mensen die dit kennen, slapen vaak slecht. Ze zijn snel overprikkeld. Ze merken dat ze in gezelschap aanwezig lijken maar vanbinnen ergens anders zijn. Ze hebben moeite om echt te ontspannen, ook op vakantie, ook in de weekenden.
En er is nog iets. Als je altijd alert bent op wat er buiten jou gebeurt, raak je het contact met wat er binnen jou is kwijt. Je weet wel wat anderen nodig hebben. Maar wat jijzelf nodig hebt, dat is een stuk moeilijker te voelen.
Wat er verandert als je leert rusten
Rusten leer je niet door het te willen. Je leert het door je zenuwstelsel stap voor stap te laten ervaren dat het veilig is om even niet aan te hoeven staan.
Dat is een proces. Het gaat langzaam. En het gaat in kleine momenten.
Een adem die iets dieper wordt. Schouders die even verzachten. Een moment waarop je merkt: nu is er niets wat ik hoef te bewaken.
Die momenten kunnen worden opgebouwd. Het zenuwstelsel is niet star. Het kan nieuwe ervaringen opdoen. Het kan leren dat er ook situaties zijn waarin waakzaamheid niet nodig is.
Niet forceren, maar ontdekken
In mijn praktijk werken we niet aan ontspanning door te pushen of te oefenen tot je erbij neervalt.
We kijken wat er is. Wat houdt je aan? Wat zou er moeten gebeuren om even niet te hoeven scannen? Welk deel van jou wil dat eigenlijk heel graag, en welk deel durft dat nog niet?
Kleine verschuivingen. Op tempo van jouw systeem.
Want een zenuwstelsel dat lang heeft moeten overleven, verdient de tijd om te ontdekken dat er ook een andere manier is.
Herken je dit? In mijn praktijk in Harderwijk werk ik lichaamsgericht met mensen die zijn opgegroeid met te weinig afgestemde aandacht. Je kunt altijd een gratis kennismaking inplannen om te kijken of mijn manier van werken bij je past.